Kleszcze sÄ… stawonogami należącymi, wraz z pajÄ…kami i skorpionami, do klasy PajÄ™czaków.

Dwie rodziny kleszczy

IstniejÄ… dwie rodziny kleszczy, twarde i obrzeżki. Wszystkie kleszcze sÄ… pasożytami ssÄ…cymi krew krÄ™gowców, ptaków, gadów i ssaków, również ludzi. Twardy kleszcz lxodes ricinus, nosiciel Boreliozy, kleszczowego zapalenia mózgu, Erlichiozy i wielu innych chorób, jest najczęściej spotykany w klimacie umiarkowanym. Kleszcze zarażajÄ… siÄ™ od chorych żywicieli i przekazujÄ… infekcje swoim ofiarom. Chorobotwórcze mikroby sÄ… także przenoszone miÄ™dzy samcem i samicÄ… kleszcza oraz w trakcie kolejnych etapów ich rozwoju. Po wykluciu z jaja, larwa przeobraża siÄ™ w nimfÄ™ i w rezultacie w dorosÅ‚ego osobnika. Każdy etap wymaga posiÅ‚ku w postaci krwi.

850 gatunków

Znamy okoÅ‚o 850 gatunków kleszcza rozpowszechnionych w strefach umiarkowanych caÅ‚ego globu. W Polsce stwierdzono okoÅ‚o 20 gatunków tego roztocza. Kleszcze istniejÄ…
na Å›wiecie od milionów lat. LubiÄ… ciepÅ‚e miejsca o wysokiej wilgotnoÅ›ci. Zwykle siedzÄ…
na szczycie traw, szukajÄ…c pazurkami przednich odnóży przechodzÄ…cego żywiciela.
Na terenie naszego kraju najliczniejszÄ… populacjÄ™ kleszczy spotyka siÄ™ w Polsce póÅ‚nocno-wschodniej, w Pomorskiem, Zachodniopomorskiem i Opolskiem (zobacz mapka).
W naszych warunkach klimatycznych sezon aktywności kleszczy zaczyna się już w marcu
i trwa do listopada. Jest to wiÄ™c znakomita wiÄ™kszość roku. Kleszcze najczęściej spotykane sÄ… na skraju lasu, tj. tam, gdzie sÄ…siaduje on z Å‚Ä…kÄ… lub pastwiskiem. Tam bowiem najÅ‚atwiej o potencjalnego żywiciela. Spotykane sÄ… na różnej wysokoÅ›ci (w zależnoÅ›ci
od formy rozwojowej), w zasadzie od 20 cm nad ziemiÄ…, nawet do wysokoÅ›ci 1,5 m. 

Kleszcz nie posiada oczu i używa swoich organów czuciowych w poszukiwaniu tlenku wÄ™gla, kwasu masÅ‚owego, jak również oznak ruchu pozwalajÄ…cych dotarcie do ofiary. W momencie zbliżenia siÄ™ czÅ‚owieka czy zwierzÄ™cia - kleszcz spada na żywiciela i rozpoczyna wÄ™drówkÄ™
po ciele ofiary, szukając optymalnego miejsca żerowania. Z reguły są to miejsca dobrze ukrwione i mało widoczne dla żywiciela, a więc okolice głowy, uszu, pach, bok klatki piersiowej.
 
Zobacz więcej: Choroby, Najczęstsze pytania